याच सूचनेवर इतर मॉडेल्सनी काय लिहिलं
हे मसुदे जसेच्या तसे आहेत: संपादन नाही, गुण नाहीत, क्रम नाही. चुका दिसल्या तर त्या मॉडेलच्या.
Sarvam-105B ची कथा पहिल्या यांत्रिक चाळणीतच बाद झाली, म्हणून ती इथे नाही.
तीनशे मीटरचा मारुती
लेखन: GPT-6 Astra
आमच्या धामणवाडीची वेस हलली, त्या दिवशी मी चहात साखर घालायला विसरलो होतो. पण पारावरच्या एकाही म्हाताऱ्यानं तक्रार केली नाही. तोंडाला अशी गोड बातमी लागल्यावर चहात कोण कशाला साखर बघतंय!
माझी चहाची टपरी मारुतीच्या देवळासमोर. म्हणजे देवाला कोण काय सांगतं आणि देवळाबाहेर येऊन काय करतं, दोन्ही मला बसल्या जागी दिसतं. गावातल्या बातम्या आधी माझ्या किटलीत उकळतात, मग ग्रामपंचायतीत जातात.
आमची धामणवाडी आणि शेजारची खैरवाडी. मध्ये ओढा. ओढ्यात पाणी चार महिने; दोन्ही गावांत वाकडं बाराही महिने. वैर कशावरून सुरू झालं, हे मात्र नक्की कुणाला सांगता येत नाही.
तात्या खोत म्हणतात, त्यांच्या आजोबांच्या बैलगाडीला खैरवाडीकरांनी जत्रेत मागं उभं केलं होतं. आबा सुतार म्हणतात, बैलगाडी नव्हती, कुस्ती होती. कुस्तीचा निकाल लागायच्या आधीच खैरवाडीकरांनी आपल्या पैलवानाला उचललं होतं.
दोघांत यावरूनच वाद होतो.
“माझ्या आज्याला मी ओळखत न्हाई काय?” तात्या विचारतात.
“तुझ्या आज्याला ओळखत असशील. त्याच्या बैलाला कुठं ओळखत होतास?”
असं आमचं वैरही भरपूर चर्चेवर टिकलेलं.
त्या दिवशी सरकारी गाडी आली. त्यातून देशमुखसाहेब उतरले. बरोबर दोन माणसं, एक उंच दांडा, तीन पायांचं यंत्र आणि काळी पेटी. आमचे ग्रामसेवक कदमभाऊ आधीच हजर. सरकारी माणूस गावात यायच्या आधी कदमभाऊ हजर असतात आणि गावकरी काही विचारायच्या आधी कागदात बघत असतात.
साहेबांनी देवळाजवळ दांडा उभा केला.
तात्यांनी विचारलं, “काय काढताय?”
“हद्दीची मोजणी.”
“मग दांडा उभा कशाला? हद्द आडवी हाय.”
साहेब चांगले समजूतदार. त्यांनी सांगितलं, उपग्रहाकडून संकेत येतात, त्यावरून जागा कळते.
आबांनी आकाशात पाहिलं.
“आज ढग हायेत. उद्या आलासा तर नीट दिसंल.”
साहेबांनी हसून काम सुरू ठेवलं. दांडा इकडं उभा, तिकडं उभा. पेटीत बघायचं, आकडे लिहायचे. आम्ही सगळे मागं. तासाभरानं त्यांनी नकाशा उघडला आणि कदमभाऊंच्या चेहऱ्यावरचा रंग उतरला.
नव्या उपग्रह मोजणीच्या नकाशात आमची गावहद्द तीनशे मीटर इकडं आली होती. त्या हिशेबानं मारुतीचं देऊळ, ग्रामपंचायतीची इमारत आणि आमच्या भिकाजी सरपंचांचं घर खैरवाडीत निघालं!
कदमभाऊंनी नकाशा उलटा करून बघितला. मग सरळ केला. शेवटी चष्मा पुसला.
पण खैरवाडी काही पुसली जाईना.
सरपंच त्या वेळी शेतावर होते. निरोप द्यायला गेलेल्या पोरानं सांगितलं, “भिकाअण्णा, लवकर चला. तुमचं घर दुसऱ्या गावात गेलं!”
सरपंच धावत आले. घर जागेवर पाहिल्यावर आधी पोराला ओरडले.
“कुठं गेलंय रे?”
“घर न्हाई. गाव गेलंय.”
मग सगळा खुलासा झाला.
सरपंचांनी साहेबांना पहिला प्रश्न विचारला, “माझी निवडणूक धामणवाडीत झालीय. आता मी खैरवाडीचा सरपंच झालो का?”
“तसं नाही. ही प्राथमिक पडताळणी आहे. जुने अभिलेख, प्रत्यक्ष खुणा—”
“मग माझं घर खैरवाडीत कशाला घातलं?”
“आम्ही घातलेलं नाही. नकाशात तफावत दिसतेय.”
“दिसतेय तर खोडा की!”
देशमुखसाहेबांनी पुन्हा शांतपणानं सांगितलं की अंतिम निर्णय झालेला नाही. जुन्या कारभारात लगेच बदल होणार नाही. हरकत नोंदवता येईल.
हे त्यांनी तीनदा सांगितलं. पण गावात बातमी पसरली ती एवढीच—सरपंच खैरवाडीचे झाले.
संध्याकाळपर्यंत खैरवाडीचे बापू पाटील पेढ्यांचा पुडा घेऊन आले.
दोन्ही गावांच्या तीन पिढ्यांत प्रथमच खैरवाडीकडून गोड आलं होतं. त्यामुळे लोकांनी आधी पुडा बघितला, मग पाटलांकडं पाहिलं.
बापूंनी सरपंचांच्या हातात पेढा दिला.
“आमच्या गावात स्वागत हाय, भिकाअण्णा.”
सरपंचांनी पेढा घेतला नाही.
“मी कुठं आलोय तुमच्या गावात?”
“तुम्ही न्हाई आला. तुमचं घर आलं. तुम्ही आत असाल तर आपोआप आलाच की!”
पाटलांनी मग ग्रामपंचायतीच्या पायरीला हात लावला.
“इमारत चांगली मिळाली. आमच्या पंचायतीचं छत गळत होतं.”
कदमभाऊ दचकले.
“अहो, इमारतीचा मालकीहक्क वेगळा विषय आहे!”
“तुम्ही काळजी करू नका. तुमच्यासकट मागत न्हाई. तुम्ही तुमचं दप्तर घेऊन जा.”
कदमभाऊंनी तत्काळ दप्तर उचललं.
सरपंचांनी त्यांच्याकडं पाहिलं.
“कुठं निघालासा?”
“नाही, पावसाचं वातावरण आहे म्हणून आत ठेवतो.”
त्या दिवशी आकाश स्वच्छ होतं.
दुसऱ्या दिवशी सरपंचांनी मुद्दाम लवकर ग्रामपंचायत उघडायला लावली. खुर्चीत बसले. गावातला कारभार नेहमीसारखा चालतोय, हे दाखवायचं होतं.
पण समोर अर्ज घेऊन तात्या खोत बसले.
“काय काम?” सरपंचांनी विचारलं.
“आमच्या गावात सरपंच पाहिजे.”
“मी हाय की!”
“तुम्ही हायसा. पण आमच्या गावात पाहिजे.”
सरपंचांनी माझ्याकडं पाहिलं. मी चहाचे कप ठेवून बाहेर आलो. काही काही प्रसंगी चहावाल्यानं तिथं थांबू नये. कप फुटला तर नुकसान आपलंच असतं.
कदमभाऊंनी शेवटी पंचायतीबाहेर नोटीस लावली. हद्दीबाबतची पडताळणी सुरू असून नागरिकांनी अफवांवर विश्वास ठेवू नये.
बापू पाटलांनी नोटीस वाचली.
“ही नोटीस आमच्या गावात लावलीय. परवानगी घेतली का?”
कदमभाऊंनी नोटीस काढून हातात धरली.
“आता चालेल?”
“आता तुम्ही कुठं उभे हायसा ते बघा.”
तेवढ्यात सरपंच बाहेर आले. त्यांनी नोटीस घेतली, माझ्या टपरीवर आणून खिळा ठोकला.
टपरी नकाशात धामणवाडीतच होती.
त्या दिवसापासून सरकारी स्थैर्य माझ्या टपरीवर टांगलेलं होतं.
सरपंचांच्या घरी तर आणखीच प्रसंग झाला.
वहिनी माहेरच्या खैरवाडीच्या. लग्न होऊन आल्यापासून अण्णांनी त्यांना चिडवायची एकही संधी सोडली नव्हती. आमटी पातळ झाली की खैरवाडीचा ओढा आठवायचा. भाकरी कडक झाली की तिकडची जमीन.
आता वहिनींनी अंगण झाडून मोठी रांगोळी काढली.
अण्णा घरी आले तर दारात तांब्या घेऊन उभ्या.
“या. माहेरच्या घरी पहिल्यांदा आलासा. पाय धुवा.”
“उगं चावटपणा करू नकोस.”
“आमच्या खैरवाडीत पाहुण्याला असं बोलत न्हाईत.”
अण्णा आत जाऊन बसले. जेवण आलं. ताटात पुरणपोळी.
जरा शांत झाले.
“आज पुरण कशाला?”
“जावई आलाय.”
अण्णांनी पहिली पोळी संपवली. दुसरी वाढताना वहिनी म्हणाल्या, “राहायला किती दिवस हायसा?”
त्यावर अण्णांना ठसका लागला. वहिनींनी प्रेमानं पाणी दिलं.
“सावकाश. परगावचं पाणी हाय. अंगवळणी पडायला वेळ लागतो.”
ही हकिकत मला वहिनींनीच सांगितली. अण्णांनी फक्त एवढं सांगितलं, “घरी आता जेवण गोड झालंय, पण घास उतरत न्हाई.”
खरा धुरळा मारुतीवरून उडाला.
आमचा मारुती लहानसा, काळ्या दगडातला. शेंदरामुळे गेल्या कित्येक वर्षांत अंगापिंडानं वाढलेला. धामणवाडीचा माणूस खैरवाडीला जाताना त्याला नमस्कार करून जातो आणि खैरवाडीचा माणूस आमच्याकडं येताना. देवळाला दार एकच; पण नमस्कार दोन्हीकडचे.
नकाशा निघाल्याच्या तिसऱ्या दिवशी खैरवाडीकर हार घेऊन आले.
आमचे तात्या आधीपासून देवळात बसले होते.
“काय पाहिजे?”
बापू म्हणाले, “आमच्या मारुतीला हार घालायचा.”
“मारुती तुमचा कवा झाला?”
“सरकारी मोजणीत.”
तात्या चिडले.
“देव काय शेताची बांधबंदिस्ती हाय?”
बापूंनी हार पुढं केला. तात्यांनी अडवला. हाराचा एक शेवट तात्यांच्या हातात, दुसरा बापूंच्या. मध्ये झेंडूची फुलं खाली पडू लागली.
पुजारी गुरवकाका बाहेर आले.
“हार दोघांचा फाडा, पण फुलं झाडायला मला लावू नका.”
त्यांनी दोघांचे हात सोडवले आणि हार देवाला घातला.
तेव्हा बापू म्हणाले, “नारळ आमच्याकडचा आधी फोडा.”
तात्या म्हणाले, “आधी आमचा.”
गुरवकाकांनी दोन्ही नारळ घेतले. एकमेकांवर आपटले. दोन्ही फुटले.
क्षणभर दोन्ही गावं गप्प.
मग आबा म्हणाले, “आता खोबरं ओळखा.”
त्या दिवशी पहिल्यांदा लोक मोकळेपणानं हसले. बापूही हसले. मात्र तात्यांनी स्वतः आणलेल्या नारळाला काळा ठिपका होता, हे उशिरापर्यंत सांगितलं.
तिथून पुढं देवळात दोन ताटं ठेवली गेली. एक धामणवाडीचं, एक खैरवाडीचं. कुणी अधिकृतपणे ठेवायला सांगितलं नव्हतं. पण गावात अधिकृतपणाची वाट बघितली तर निम्मे कार्यक्रमच होणार नाहीत.
पहिल्याच दिवशी गोंधळ.
आमच्या धनगरवाडीतली एक आजी आली. खैरवाडी तिचं माहेर. तिनं रुपया काढला. दोन्ही ताटांकडं पाहिलं. मग गुरवकाकांना म्हणाली, “याचे आठ-आठ आणे करून दे.”
गुरवकाका म्हणाले, “आता आठ आणे कुठून आणू?”
“मग देवाच्या पायाशी ठेवते. त्याला कळत असंल मी कोणाची ते.”
आणि रुपया मूर्तीपुढं ठेवून निघून गेली.
पुढचे चारजणही तसेच पैसे ठेवून गेले.
दुपारपर्यंत दोन्ही ताटं रिकामी आणि मारुतीच्या पायाशी चिल्लर.
गुरवकाकांनी संध्याकाळी ताटं उचलली.
“देवाला उत्पन्न झालं. गावांना न्हाई.”
पण जत्रा तोंडावर होती. तिथं मात्र सगळ्यांचा जीव अडकला.
आमच्या जत्रेत कुस्त्या, पाळणा, भेळ, खेळणी आणि रात्री लोकनाट्य. खैरवाडीकर नेहमी यायचे; पण “धामणवाडीच्या जत्रेला गेलो” असं न म्हणता “पोरांना पाळणा दाखवला” असं म्हणायचे.
आता बापू पाटलांनी जाहीर केलं, “यंदा आमच्या हद्दीत जत्रा. व्यवस्था आमची.”
सरपंच म्हणाले, “वर्गणी आमची गोळा झालीय.”
“जत्रा आमची, देणगी तुमची. देवाच्या कामात परगावची देणगी चालते.”
कदमभाऊंनी पुन्हा अंतिम निर्णय झालेला नाही, हे सांगितलं. या वेळेला कुणी त्यांच्याकडं पाहिलंसुद्धा नाही.
दोन्ही गावांनी स्वतंत्र स्वागतकमानी करायचं ठरवलं.
धामणवाडीची कमान माझ्या टपरीजवळ. खैरवाडीची देवळाकडं. अंतर इतकं कमी की एका कमानीखालून स्वागत स्वीकारत आलेला माणूस दुसरीखाली पोचेपर्यंत पहिलं हसू संपायचं नाही.
पाट्यांवरही मजा.
आमची पाटी—‘धामणवाडीच्या पारंपरिक जत्रेत आपले स्वागत.’
त्यांची पाटी—‘खैरवाडीच्या मूळ हद्दीतील जत्रेत आपले स्वागत.’
दुसऱ्या दिवशी आमच्या पाटीवर ‘पुरातन’ वाढलं. तिसऱ्या दिवशी त्यांच्या पाटीवर ‘सरकारी नकाशानुसार’ आलं.
पाट्या रंगवणारा सदू दोन्हीकडं काम करत होता. आठवडाभरात त्यानं सायकलीला नवी टायरं घातली.
मग वर्गणीचा प्रश्न निघाला. खैरवाडीकरांनी स्वतःची पावतीपुस्तकं काढली.
माझ्याकडं दोन्ही मंडळं आली.
मी म्हणालो, “माझी टपरी धामणवाडीत. मी इकडं दिली.”
बापू म्हणाले, “पण ग्राहक आमच्या मारुतीमुळं येतात.”
“मग देवाकडून घ्या. त्याच्या नावावर माझ्याकडं उधारी न्हाई.”
बापू हसले. सरपंचही हसले. दोघांनी चहा घेतला.
दोघांनी पैसे दिले नाहीत.
जत्रेच्या आदल्या रविवारी मोठी बैठक झाली. सरकारी साहेब परत येणार होते. जुन्या खुणा पाहायच्या होत्या. आम्हाला वाटलं, आता या भानगडीचा निकाल लागेल.
साहेब आले तोच तात्यांनी तीन दगड आणून समोर ठेवले.
“ही जुनी हद्दखूण.”
साहेबांनी विचारलं, “तीन?”
“एक माझ्या आठवणीतला. एक आबाच्या. एक याच्या बापानं सांगितलेला.”
आबा लगेच म्हणाले, “माझा दगड लहान दिसतोय म्हणून खोटा समजू नका. मूळ जमिनीत अर्धा होता.”
देशमुखसाहेबांनी कपाळावर हात ठेवला नाही. त्या माणसाला खरोखर सरकारी कामाचा अनुभव होता.
त्यांनी सगळ्यांना सांगितलं, “जागेवरची खूण काढून आणायची नसते. आता ती कुठून आणली ते दाखवा.”
मग तिन्ही म्हातारे तिन्ही दिशांना निघाले.
दुपारपर्यंत साहेबांनी जुने कागद पाहिले, ओढ्याकडं फेरी मारली, नोंदी केल्या. निष्पन्न एवढंच झालं की जुन्या नकाशाचा आधार आणि नव्या उपग्रह मोजणीचा मेळ पुन्हा तपासावा लागणार होता. तीनशे मीटरची तफावत कुठून आली, ते ठरल्याशिवाय अंतिम हद्द सांगता येत नव्हती.
“तोपर्यंत?” सरपंचांनी विचारलं.
“पूर्वीची प्रशासकीय व्यवस्था चालू राहील.”
सरपंच ताठ बसले.
बापू म्हणाले, “म्हणजे नकाशा खोटा?”
“तसंही नाही.”
आता बापू ताठ बसले.
सरकारी उत्तराची ही फार मोठी सोय असते. एकाच उत्तरावर दोन्ही बाजू छाती काढून बसू शकतात.
पण जत्रेचा खर्चाचा कागद निघाला आणि छात्या मूळ जागी आल्या.
गुरवकाकांनी सांगितलं, देवळाच्या मागची भिंत फुगली होती. जत्रेआधी आधार द्यावा लागणार. दिव्यांची वायर बदलायची. पाण्याच्या टाकीचं झाकण मोडलं होतं.
तात्या म्हणाले, “आधी मालकीचा निकाल लावा.”
गुरवकाका म्हणाले, “भिंत निकालाची वाट बघून पडणार हाय का?”
बापूंनी खर्च विचारला. कदमभाऊंनी अंदाजपत्रक दाखवलं. बापूंनी ते सरपंचांकडं सरकवलं.
“जुना कारभार चालू म्हणालेत साहेब.”
सरपंचांनी कागद परत सरकवला.
“पण तुमचा मारुती म्हणतायसा.”
दोघं थोडा वेळ कागद पुढंमागं करत बसले. मी चहाची किटली ठेवली. कागद तिच्याखाली अडकला आणि खर्चाची हालचाल थांबली.
तेवढ्यात बाहेर पाळण्याची गाडी आली. गाडीवाल्यानं विचारलं, “पाळणा कुठं उतरवू?”
दोन्ही सरपंच-पाटील एकाच वेळी बाहेर आले. आमच्यांनी इकडचं मैदान दाखवलं. त्यांनी तिकडचं.
गाडीवाल्यानं दोन्ही जागा पाहिल्या.
“पाळणा एकच हाय. दोन गावांना अर्धा-अर्धा फिरवून देता येत न्हाई.”
तरीही दोघं आपापली जागा सांगत राहिले.
शेवटी गाडीवाला म्हणाला, “ठरवा. मी तोवर पुढच्या गावची सुपारी घेतो.”
त्यानं गाडी सुरू केली. पाळण्याच्या पाळ्या खडखडल्या. भोवती उभी असलेली पोरं एकदम रडायला लागली.
त्यात आमच्या सरपंचांचा नातू आणि बापू पाटलांची नात दोघं होती.
अण्णांच्या नातवानं त्यांचा सदरा धरला.
“आजोबा, तुमचं गाव नको. पाळणा थांबवा!”
त्या वाक्यानं बैठकीपेक्षा जास्त काम केलं.
बापूंनी गाडीसमोर हात केला. सरपंचांनी गाडीवाल्याला खाली बोलावलं. पाळणा नेहमीच्या जागी उतरला. मग कुणी फार मोठा प्रस्ताव मांडला नाही. भिंतीसाठी खैरवाडीचे गवंडी यायचे ठरले. वाळू आमच्या गावातून. दिव्यांचा खर्च अर्धा-अर्धा. पाण्याची टाकी बापूंनी द्यायची; नळजोडणी अण्णांनी.
फक्त स्वागताची घोषणा कोणत्या गावाच्या नावानं करायची, यावर पुन्हा अडलं.
शेवटी गुरवकाका म्हणाले, “मारुतीच्या जत्रेत स्वागत म्हणा. त्याचं नाव तरी नकाशात बदललेलं न्हाई.”
हे सगळ्यांना पटलं.
जत्रा त्या वर्षी अशी भरली की विचारू नका. दोन गावांची इरेषा उरलीच; पण ती कामाला लागली. इकडच्यांनी रस्ता झाडला की तिकडच्यांनी पाणी मारलं. त्यांनी पाहुण्यांना सरबत दिलं की आमच्यांनी ताक काढलं. पैलवानांना बक्षिसं जाहीर करताना तर दोन्ही बाजूंनी इतकी वाढ झाली की शेवटच्या कुस्तीतले पैलवान खाली पडण्यापेक्षा उभं राहून ऐकण्यात जास्त रस घेऊ लागले.
पूजेच्या वेळी सरपंच आणि बापू दोघं पुढं बसले. गुरवकाकांनी एक नारळ दिला.
दोघांनी त्याच्याकडं पाहिलं.
गुरवकाका म्हणाले, “यंदा एकत्र धरा. मागच्या वेळी दोन नारळांतून वाटायला खोबरंच कमी निघालं.”
दोघांनी धरला. नारळ फुटला. पाणी दोघांच्या कपड्यांवर उडालं. वहिनी मागून म्हणाल्या, “आता गाव कोणतंही ठरो, धुणं माझ्याचकडं येणार!”
जत्रेनंतर साहेब गेले. कागद तालुक्याला गेले. तफावत तपासण्याचं काम अजून सुरू आहे. आमची वेस आज कुठं आहे, हे कागद पाहिल्याशिवाय कुणी ठाम सांगत नाही. पण मारुतीची मागची भिंत पक्की झालीय. पंचायतीचं गळकं छत दुरुस्त झालंय. सरपंच घरीच राहतात. वहिनी अजून त्यांना कधीकधी “पाहुणं” म्हणतात.
आणि माझं एक नुकसान झालं.
जत्रेतल्या बैठकींच्या चहाची वही घेऊन मी अण्णांकडं गेलो.
अण्णा म्हणाले, “यात खैरवाडीकरांचाही चहा हाय.”
बापूंकडं गेलो तर म्हणाले, “चहा धामणवाडीत उकळलाय.”
शेवटी देशमुखसाहेब पुढच्या फेरीला आले, तेव्हा मी वही त्यांच्यासमोर ठेवली.
“साहेब, हद्द कवा ठरंल ते ठरो. हा चहा कुणाच्या हद्दीत जातो तेवढं सांगा.”
साहेबांनी वही पाहिली. मग समोर बसलेल्या अण्णा-बापूंकडं पाहिलं.
“तुम्ही दोघांनी घेतला ना?”
दोघांनी मान हलवली.
“मग अर्धे-अर्धे द्या.”
तीनशे मीटरच्या वादात पहिला स्पष्ट निकाल माझ्या चहाचा लागला.
दोघांनी पैसे काढले. मी मोजून घेतले. खूश होऊन विचारलं, “आता चहा टाकू?”
दोघं एकदम म्हणाले, “टाक. यंदा तुझ्याकडून!”
तेव्हापासून मला सरकारी मोजणीबद्दल आदर आहे. गावची वेस सापडायला वेळ लागतो; पण दोन गावांत आपल्या खिशाची हद्द नेमकी कुठं संपते, ते मात्र लगेच कळतं.
सूचनाही रचना कुठल्या सूचनेवरून लिहिली गेली, ते पाहा
सिस्टीम प्रॉम्प्ट
तुम्ही 'सृजनमित्र २०२६' या मराठी दिवाळी अंकासाठी लेखन करत आहात. तुमचं लेखन जसंच्या तसं, तुमच्या मॉडेलच्या नावाने अंकात छापलं जाऊ शकतं. - फक्त मराठीत (देवनागरी लिपीत) लिहा. इंग्रजी शब्द फक्त जिथे मराठी माणूस रोजच्या बोलण्यात तेच वापरतो तिथेच. - हिंदी शब्द, हिंदी वाक्यरचना आणि इंग्रजीतून भाषांतर केल्यासारखी वाक्यं टाळा. - शीर्षक सोडून इतर कुठलंही मार्कडाउन, बुलेट पॉइंट्स किंवा टिपा नकोत; उपशीर्षकं फक्त प्रॉम्प्टमध्ये सांगितली असतील तरच. रचनेच्या आधी किंवा नंतर स्वतःचं काहीही भाष्य नको. - पहिल्या ओळीत फक्त शीर्षक लिहा, नंतर रचना.
प्रॉम्प्ट
एक मराठी ग्रामीण विनोदी कथा लिहा, द. मा. मिरासदार आणि शंकर पाटील यांच्या परंपरेतली, गावरान बोलीतला, पारावरच्या गप्पांसारखा रंगतदार विनोद. बीज: पश्चिम महाराष्ट्रातलं एक गाव. नव्या उपग्रह मोजणीत निघतं की गावची वेस तीनशे मीटर चुकली आहे. त्या हिशेबाने मारुतीचं देऊळ, ग्रामपंचायत आणि खुद्द सरपंचांचं घर शेजारच्या गावात जातं, ज्या गावाशी तीन पिढ्यांचं वैर आहे. अपेक्षा: - निवेदन गावातल्याच एका बोलक्या माणसाच्या तोंडून, गावरान बोलीत (पण वाचायला सोपं). - सरपंच, ग्रामसेवक, मोजणीला आलेले सरकारी साहेब, पारावरचे म्हातारे, शेजारच्या गावचे पाटील अशी रंगीबेरंगी पात्रं. - दोन्ही गावांची इरेषीर चढाओढ: मारुती कुणाचा, जत्रा कुठे भरणार, सरपंच नक्की कुठल्या गावचे. - विनोद परिस्थितीतून आणि गावच्या स्वभावातून यावा; कुणाची टिंगल करून नाही, आणि कुठल्याही खऱ्या सीमावादाचा किंवा राजकीय वादाचा संदर्भ नको. - किमान तीन-चार खळखळून हसवणारे प्रसंग. - लांबी सुमारे २,५०० शब्द.