याच सूचनेवर इतर मॉडेल्सनी काय लिहिलं

आजचा शेवटचा चार्ट भरूनती दवाखान्याबाहेर पडते.पाठीच्या पिशवीत आजची दोन नावं —एक जे उठून चाललं,एक जे कायमचं झोपलं.स्पिरिटचा वास दोन्ही हातांना चिकटून राहतो.

शेवटची लोकल थांबते.महिलांच्या डब्यात आज फारसे कोणी नाही —झोपलेली एक गवळण आणि ती.बारा तासांचं पाणी पायांतून ओतून घेतती घोट्यावर अंगठा दाबते;उमटलेली खूण मावळत नाही.

समोरच्या झोपलेल्या गवळणीची मांडझोपेतच तिच्या गुडघ्याला टेकते.सवयीने दोन बोटे त्या मांडीवर ठेवते —एक, दोन, तीन... चाललीय.ड्युटी संपलीय, हे पटायला दोन स्टेशनं लागतात.गाडी दोन्ही नाड्या घेऊन पुढे जाते.

वर सामान ठेवायची जाळी आणितिचे डोळे तिथे वावरतात — सॅलाइन अर्धी उरलीय का?मग खिडकीतून आडवे जाणारे दिवेती ठेकडे मोजते — एक, दोन, अठ्ठावन्न...डोकं धातूच्या फ्रेमला टेकतं;मोजणी थांबत नाही.

दिवसभर तिचं नाव सिस्टर होतं —इंजेक्शन देताना, पलंग शेकताना,कुणाचा धाकटा मुलगा हातात हात घेऊन दमताना.स्टेशन आलं, ती उतरली;नाव मात्र गाडीतच राहू दिलं.

लिफ्ट आजही बिघडलेलीच; जुन्या इमारतीचे जिनेती एकदाही न थांबता चढते.घराचे दार उघडते — बारा वर्षांतकड्याचा आवाज ऐकलेलाच नाही.झाकून ठेवलेली भाकरी, गार ताक.घरात बसायला खुर्ची आहे — तरी ती उभी राहून जेवते.

दूर कुठे तरी पहिल्या गाडीची शिटी येते.वर पंखा फिरतो — त्याच्या आवाजातआजच्या यंत्रांची लय अजून वाजतेय.पलंगावर पडून डाव्या मांडीवर बोटे ठेवते:एक... दोन... तीन...मोजता मोजता झोप येते.