बारा अडतीसची स्लो

सीएसएमटीच्या फलाटावरनिम्मे दिवे विझवलेले,झाडूवाल्याच्या खराट्यापुढेदिवसभराची फाटकी तिकिटं एका कोपऱ्यात जमतायत.ती आता धावत नाही;शेवटच्या गाडीला घाई नसते, हे तिला पाठ आहे.

लेडीज डब्यातरिकाम्या टोपलीवर डोकं टेकून पेंगणारी एक कोळीण,कानात वायर खुपसलेली एक कॉलेजची पोरगी,आणि ती,पांढऱ्या गणवेशावर उलटं टाचलेलं घड्याळजे फक्त मान खाली घातली की वाचता येतं.

तळहातांना अजून स्पिरिटचा वास.सीटच्या फाटक्या रेक्झिनमधूनबाहेर डोकावणारा पिवळा कापूस पाहूनतिची बोटं नकळतटाके घालायची जागा शोधतात.

दादरला कुणी चढत नाही.रुळांचा खडखडाट ती मनातल्या मनात मोजते,एका मिनिटात किती ठोके,जसे संध्याकाळी चौदा नंबरच्या बेडवरच्या आजोबांचे मोजले होते,आणि मग चादरत्यांच्या कपाळापर्यंत ओढली होती.

डब्यातला पंखा एकटाच गरगरतो.पिशवीतला रिकामा डबाप्रत्येक सांध्यावर चमच्याशी किणकिणतो.दुपारी तो भरलेला डबा तिनेवॉर्डबाहेर बाकावर बसलेल्या एका बापाच्या हातात ठेवला होता.

डोंबिवलीच्या पुलावरबंद टपरीसमोर पसरलेलं कुत्रंतिच्या चपलांचा आवाज ओळखूनफक्त शेपटी हलवतं, उठत नाही.चाळीच्या जिन्यातला बल्बतिसऱ्या पायरीवर विझतो, रोजच्यासारखा.

ती दार हलकेच ढकलते.गॅसवर ताटली झाकून ठेवलेली आमटी,चादरीतून बाहेर आलेला पोराचा पाय.ती त्याच्या मनगटावर दोन बोटं टेकवते,मान खाली घालून उलट्या घड्याळात सेकंद मोजते,आणि मगच पायातल्या चपला काढते.